Avonturen,  Blogs

Wat vinden onze kinderen van de bakfietsvakantie?

Oscar en ik kunnen wel enthousiast zijn over een paar reizen met de Urban Arrow, maar de kinderen hebben geen keus. Terwijl wij genieten van de fietsdagen, zijn zij het stil zitten wel eens zat. Hoe zien de dagen er uit voor Lucy en Beau? Hoe zien wij ze tijdens deze lange periode? En wat valt tegen en wat mee?

 

Hoe ziet een reisdag er uit voor de kinderen?

Op de fietsdagen wordt er een wekker gezet, het huis moet opgeruimd worden of de tent afgebroken. Aangezien Lucy houdt van uitslapen is dit niet haar favoriete begin van de fietsdag. En daarna moeten ze veel aandacht inleveren, omdat Oscar en ik druk zijn met inpakken. Met name Beau kan dan wel eens gaan muiten en extra aandacht opeisen, hij voelt het feilloos aan dat het vertrekdag is. Maar wij worden steeds sneller en de kinderen steeds makkelijker. Lucy wil graag helpen met opruimen en Beau kruipt een afsluitend rondje over de camping. En zelf splitsen we de taken “koffie drinken met kinderen” en “tent afbreken” ook steeds beter.

 

In de bakfiets met z’n tweetjes

Beau zit in zijn peuterstoel en daarnaast (op hetzelfde bankje) zit Lucy. Op een fietsdag zitten zij ongeveer 3,5 uur in de bak. Niet aan één stuk, want we pauzeren voor lunch, plaspauze of om iets te bekijken. Beau doet zijn ochtendslaapje in de bakfiets en Lucy kijkt een beetje rond. 

Behalve met knuffels spelen ze onderweg eigenlijk niet met speelgoed. Er worden liedjes gezongen en Lucy vraagt honderduit. Soms willen wij écht nog even verder trappen en hebben de kinderen het al wel gehad. We rekken het dan nog met wat fruit of koekjes. Ze maken nooit een drama van de fiets, hooguit een klein “achterbank”-akkefietje over eten of knijpen. Wat ik zelf in het begin moeilijker vond dan de kinderen, is dat ik me zorgen maak als zij aangeven het niet leuk te vinden. Te veel verkassen is ook niet leuk, voor niemand. Maar de rest laat ik los.

 

Laagseizoen is niet goed voor campingvrienden

Een nadeel van het laagseizoen is dat er geen andere kinderen op de camping zijn. Dit is wel wat saaier voor Lucy. Je merkt dat het in juli steeds gezelliger wordt. Omdat wij ook nog met familie en vrienden hebben afgesproken is er telkens wat om ons over te verheugen: uitkijken naar de komst van oma en opa of het spelen met (Nederlandstalige) vriendjes. En een extra stimulans van vriendjes: ze vechten om een plekje in de bakfiets als wij er op uit gaan. Zij vinden de bakfiets cool, dus dan glunderen onze kinderen weer. Wij hebben zelf natuurlijk ook wat afgespeeld met onze kinderen, must haves zijn een bal, een hangmat, autootjes, stiften en een schaar en de onvolprezen plastic stapelbakjes.

 

Wat valt ons als ouders op aan onze kinderen?

Lucy en Beau zijn natuurlijk gegroeid en hebben afgelopen weken hun verjaardagen gevierd. Als ik naar Beau kijk zie ik geen baby meer, maar een eigenwijze peuter. Hij probeert nog steeds elke dag of je stenen kan eten, maar het antwoord blijft eenduidig. Waar Lucy als stadsbaby al panikeerde over grassprietjes, bulldozert Beau overal door heen: grind, zand, prikkend droog gras. Lucy leert veel dingen die ze in Nederland niet geleerd zou hebben, dingen over (on)weer, dieren, verkeersregels, Frans en divers eten, zelfs slakken probeert zij. En ze heeft zin om zelf van alles te ondernemen. Zelf hebben wij de zorgtaken veel beter verdeeld dan thuis, Beau wordt zelfs een papa’s kindje. Daarnaast zijn we veel meer ontspannen, geen zorgen over vies worden bijvoorbeeld (dat is op deze reis ook gewoon zinloos). En we zijn allemaal gewend geraakt aan het niet echt plannen van de dag. Eten, slapen, de plek van je bed, het valt niet tegen met kinderen eigenlijk.

 

Alleen maar hoogtepunten achter elkaar

We fietsen een kippeneindje van de camping in Junas naar de camping in Lansargues. Daar wachten twee bevriende gezinnen ons op, wat een rijkdom. Voor ons, maar ook veel vrienden (en bijna oppassen) voor de kinderen. We verlengen ons verblijf op de camping wel drie keer, omdat we er nog niet klaar voor zijn om uit dit warme nest en de comfort zone te vertrekken. We vieren traditionele Zuid-Franse zomerfeesten en ook Lucy’s vierde verjaardag. We staan met een mooi artikel in het Parool en de Gelderlander, dat maakt mij trots op ons mooie gezin. En zo leuk om al jullie reacties te mogen ontvangen en van andere reizen en goede initiatieven te horen. Én als klap op de vuurpijl fietsen we naar onze (oorspronkelijke) eindbbestemming: Montpellier. Natuurlijk op de fiets, hoewel we ook met de auto mee hadden kunnen rijden. Gehaald! Toch vrijwel probleemloos. Euforie is er zeker, maar ook nieuwe vragen. En nu? Is het fietsen dan nu bijna voorbij? Nog naar Beziers en dat is het dan? In mijn volgende blog lees je hoe wij onze knopen doorhakken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.