Avonturen,  Blogs,  Kijkje in mijn gedachten

“Vermeulen: Eigenlijk wil ik nu ook gewoon doorrijden naar Spanje.”

Dit is de laatste zin uit het artikel van Het Parool over onze bakfietsvakantie. Terecht kregen wij van jullie de vraag of wij nou doorfietsen of niet. We hebben ons doel Montpellier gehaald. Maar we hebben nog tijd en de Pyreneeën lonken. We zetten alles op een rij en nemen een beslissing.

 

De wereld na Montpellier

Eigenlijk spraken wij al zuidelijker af, bij een kleiner plaatsje, Roquebrun, met vrienden. In twee etappes fietsen we nog door. De eerste fietsdag fietsen we een prachtige route langs de kust richting Cap d’agde. Over een dijk langs flamingo’s en langs brede zonnige Middellandse Zee stranden. Een verademing om eens lekker langs de zee te fietsen na maanden in het Franse binnenland. We eten vis tijdens de lunch natuurlijk. Voor het eerst in ons kamperende bestaan staan we op een vier-sterren-kust-camping. Ik keek daar zelf niet echt naar uit, maar ik moet toch even de voordelen noemen: we hebben onze eigen douche, wc en aanrecht; lucy gaat honderd keer van de tunnelglijbaan in het zwemparadijs; het supermarktje en keuze uit drie restaurantjes. Na twee nachten heb ik het wel gezien met die glijbaan.

 

De laatste etappe naar Roquebrun?

We nemen afscheid van onze enthousiaste campingburen en stappen op de fiets. Ik geniet van de route langs Canal du Midi. Ik merk dat ik zit te mijmeren op de fiets. Dit kàn toch niet onze laatste rit zijn? Het fietsen is zo ontspannen, de natuur is zo mooi, het gevoel van vrijheid onbeschrijflijk. Is dit het dan na drie maanden? Ik krijg er buikpijn van en ik voel tranen achter mijn ogen bij het idee dat het bijna stopt. Ok, een paar uur later maken we weer een google maps foutje en doen wij met twee loodzware bakfietsen mee aan een combinatie van mudmasters en de obstacle run. We leggen 1 kilometer per uur af, we duwen vooral. Het is een soort fuik, hoe verder we ons er in werken, hoe minder aantrekkelijk omdraaien nog wordt. En dan glij ik met de fiets uit in de modder en ook Oscar komt er niet zonder modder van af. En als de weg op een gegeven moment compleet weggeslagen is moeten we bijna de fietsen compleet uitladen en over het gapende gat tillen. Oscar verkent het terrein en hij vindt asfalt, geen denken aan dat ik vandaag nog een landweg neem. Is dit misschien een teken dat het we wél voldoende gefietst hebben?

 

De cirkel is rond

Veel later dan gepland komen we aan in Roquebrun bij het huis van onze goede vrienden Yvonne en Lodewijk. Zij zwaaiden ons ook uit in Amsterdam toen wij vertrokken. En hier eindigt onze reis. Het is wel een mooie ronde cirkel. En ik heb ook zin in onseigen huisje en alles wat er thuis op ons wacht. Inclusief de zoektocht naar een nieuwe baan. We hebben ook verplichtingen. Maar aan de andere kant: We hebben nog geen baan om naar terug te keren, Lucy is nog niet leerplichtig en de Pyreneeën lijken ons ook een mooi avontuur. De Spaanse grens wél aantikken voelt toch anders dan 200 kilometer daarvoor stoppen. 

 

Viva espana!

We schrijven wat scenario’s uit en hakken de knoop door: we fietsen door naar Spanje! Maar we hebben ook onze tickets naar huis geboekt. Volgende keer lees je over onze tocht over de Pyreneeën, maar je leest ook over ons morele duurzaamheidsdilemma van de trein versus het vliegtuig.

2 Comments

  • Esther Ghijsen

    Lieve Elsbeth,
    Wat een prachtig geschreven stuk, ik leef helemaal mee. Op de foto’s zien jullie er stralend, gezond en gelukkig uit.
    Geniet van jullie laatste ritten!!!

    Liefs,

    Esther

  • Nienke Nijhuis

    Lieve Els en Os,

    Wat een mega goede keus om nog ff een paar honderd kilometer door te trappen!! En wederom een erg leuke blog, dat doe je fantastisch. Dikke gezelligheid ook bij Yv&Lo, machtig!! Bel je snel, dikke zoen Nien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.