Avonturen,  Blogs

Reizen zonder planning, lukt dat tijdens ons bakfiets avontuur?

Reizen zonder plan, go with the flow, geen haast. Als we het ergens heel mooi vinden blijven we gewoon langer en als we het helemaal niet meer leuk vinden sturen we de bakfietsen naar huis en gaan we wat anders doen. Montpellier als einddoel is het idee, maar geen must. Lukt het ons om op deze manier te reizen? En wat als je onderweg dan ook nog pech krijgt en er een ziek kind in de tent ligt?

 

De reis is belangrijker dan het doel

Het gaat ons om de vrijheid. Je pakt de Urban Arrow en fietst weg. Niets moet. We hebben duidelijke afspraken gemaakt met elkaar: als het allemaal niet lukt stoppen we en stappen over op een ander reisplan. En als we drie maanden op één plek willen blijven: ook goed. En als we door willen fietsen naar Marokko kan dat ook. En als we eerder terug willen om te werken. Uhm nee, dat laatste natuurlijk niet. Dit klinkt heel relaxed, maar deze ideeën blijken in de praktijk toch wat ingewikkeld. We hebben ons nu eenmaal als doel gesteld naar Montpellier te reizen. En daar heb je een gemiddeld aantal kilometers per week voor nodig. Dus zitten we na elke etappe toch stiekem te rekenen.

 

Onze reis delen met vrienden en familie

Eén van de redenen om in Europa te blijven is om de reis te kunnen delen met vrienden en familie. We hebben veel afspraken gemaakt. Weliswaar allemaal onder voorbehoud, maar we maakten de afspraken wel omdat we het een verrijking vinden van de reis. Dit vergt automatisch toch een soort planning. We hebben er nu 700 kilometer opzitten, maar over krap twee weken willen we bij vrienden zijn. En dat is dus nog bijna 500 kilometer. Of, als je de “korte” route pakt, 384. We doen het wel, ondanks dat we door moeten trappen. Maar “go with the flow” is het dan niet meer helemaal. 

 

Lukt het ons om het ‘kuuroord’ in Bertrix te verlaten?

Na het vele fietsen en de (voorspelde) hoosbuien besluiten we om een paar dagen in een luxe huis in Bertrix (Acremont) te slapen. De voorspelde regen valt mee, maar code oranje wordt telkens vooruit geschoven. De slechte voorspellingen zorgen er voor dat we nog een nachtje langer in het gehucht blijven en weinig anders doen dan koeien kijken, buiten spelen, in de sauna zitten en barbecuen. Uiteindelijk vertrekken we toch in het staartje van code oranje. Met wat lood in de schoenen. We have got a schedule to keep.

 

Yes! We bereiken de Franse grens.

We fietsen door de regen en door het stille grensgebied. En dan bereiken we Frankrijk! Dat is sneller dan verwacht en ik ben toch trots op onszelf dat we dat zo makkelijk gedaan hebben. We overnachten middenin de oude citadel van Montmédy. Het is een steile klim om de oude stadsmuren te bereiken en via de ophaalbrug bereiken we het vestingstadje. Wat een uitzicht hebben we vanuit onze prachtige gite aux deux fontaines.

 

Na regen komt pech en een buikvirus

Vanuit Montmédy fietsen we de volgende dag 70 kilometer naar Verdun. Onderweg krijg ik het gevoel dat er iets met mijn rem is en Oscar fietst niet langer naast me omdat de fiets te veel herrie maakt. Maar ik kan de mooie route langs de Maas nog fietsen en we komen zonder kleerscheuren aan in Verdun (bekend om de heftige slagvelden tijdens de eerste wereldoorlog).  Camping Les Breuils boeken we meteen voor 2 nachten, omdat we een fietsenmaker moeten zoeken. We plakken daar nog maar een nacht aan vast omdat Lucy koorts en andere klachten passend bij een buikvirus krijgt.

 

Franse tokkie-camping bij Lac de Madine

Elke camping heeft zo zijn charme. We nemen afscheid van de vissende of fietsende (in ieder geval sportief) pensionado’s op de camping in Verdun en fietsen naar een Franse tokkie-camping bij Lac de Madine.Het trekkersveldje telt in het weekend 5 tenten en de rest van de 300 plekken is bezet door stacaravans. Wel een grappige samenstelling en de plek aan het meer is prachig. Om het geheel af te maken is er ook nog een camper-experience gaande naast de camping, alwaar ik (bijna) volledig genees van mijn ambitie om een camper te rijden. 

 

De luxe van een huis

De laatste fietsdag brengt ons naar Toul. In Gîte Val de Passey genieten we na een weekje kamperen weer van een echt bed, koffie wanneer je wil, een douche waar je niet met je tasje en je slippers heen hoeft te lopen, wasmachine en een ijskast vol boodschappen. En wifi, dus ik ben eindelijk in de gelegenheid weer een blog te typen. 

 

Over die camper gesproken….

In mijn vorige reisblog  vertelde ik over mijn jaloerse gedachten aan die camper-reizigers. Ik kreeg veel steun en troostende woorden van jullie. Eén van de reacties wil ik jullie niet onthouden, lees de ervaringen met het reizen met een camper en een peuter van Bette en je stapt spontaan op je elektrische bakfiets: 

“O jeetje, ik lees net je blogs. Ik hoop dat ik je hiermee een beter gevoel ga geven. Wij zijn dus met een ultiem schattig campertje op vakantie geweest. Met zo’n vouwdakje met een bedje daaronder, een keukentje, stoeltjes en tafeltje mee, fietsen achterop. Klinkt goed toch? En ziet er fantastisch uit. HET WAS VERSCHRIKKELIJK. Het enige verschil was dat wij niet de berg op moesten fietsen maar wel bang waren dat de motor het niet aankon en we met een slakkengang een heuvel opreden en de bergen vervolgens angstvallig vermeden. En met z’n tweeën is zo’n camper misschien leuk, maar met een kind… Iedere dag 2x per dag dat ding ombouwen. Alles eruit, bedden maken, bagage wegstouwen en de volgende dag de omgekeerde versie. 1,5 uur per keer mee bezig.. En dat 2x per dag. En die keer dat net de camper waterpas stond, we geen eten hadden en het begon te gieten. En dan toch zeiknat op de fiets naar een restaurant. Met een camper ben je dus helemaal niet mobiel. Tenzij je dus een camper van een vermogen hebt met zo’n satellietop het dak. Die hebben het makkelijk. Maar ja, dat zijn wel de grootste milieu vervuilers. Houd vol, jullie vinden vast het ritme nog wel.”

2 Comments

  • Hans & Angelique

    hoi dappere bakfietsers.
    Wat een mooi blog en wat een avontuur. Heel herkenbaar voor ons als wereldfietsers.
    De reis = de bestemming. Geen planning, maar stiekum toch wel dagen en kilometers in de gaten houden.
    En een mix van zon en regen, wind mee en wind tegen, wel/geen goede slaapplek, wel/geen handige route.
    En altijd wel een lekke band of ander technisch ongemak…..

    Maar wat overheerst: de aandacht (om maar niet te zeggen “bewondering”) van de mensen die je tegenkomt.
    Als fietser ben je geen toerist, je bent een reiziger.
    Heel bijzondere reizigers in jullie geval. Met twee bakfietsen en twee kinderen.
    Nog nooit vertoond in Frankrijk. (denken we….)

    Komt daar nog een keer een blog over? Reacties uit je omgeving?
    Trouwens, wat ons betreft, mag je wel een dagelijkse blog met wat foto’s doen hoor.
    We reizen mee !

    Veel succes en plezier. Geniet-ze !

    • Elsbeth

      Wat een leuke reactie! Jullie hebben ons ook echt goede adviezen gegeven voor ons vertrek. De waslijn en de hangmat en de zelfplakkers zijn onmisbaar.

Laat een reactie achter op Elsbeth Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.