Avonturen,  Blogs,  Kijkje in mijn gedachten

“Is alles echt zo mooi als dat het er op de plaatjes uit ziet?”

Wij hebben natuurlijk ingecalculeerd dat het niet altijd een eitje is dat fietsen. Door voorbereid te zijn op tegenslagen valt alles eigenlijk al snel mee. Maar wat zijn dan eigenlijk de dingen die niet meevallen? Vanuit Oscars perspectief, mijn ideeën en dat van de kinderen. Waar maken wij ruzie over onderweg?

 

De tegenvallers vanuit het mannelijke perspectief

Oscar zeurt niet snel en is een nogal optimistisch ingesteld persoon. Zoals vaker het geval bij mannen, is zijn antwoord op mijn vraag over tegenslagen praktisch ingestoken. Als we onze Urban Arow Shorty wat eerder dan twee weken van te voren hadden aangeschaft hadden we ons beter kunnen voorbereiden op de technische aspecten van het remsysteem (daar zal ik eens een technisch blog aan wijden). Dat had heel wat rammelende remmen en bezoekjes aan de fietsenmaker gescheeld. Daarnaast valt de communicatie tegen als je grotendeels achter elkaar fietst. En na 85 kilometer is het beste er wel van af samen, de zin in het fietsen wordt dan minder en je krijgt al snel ruzie over niets.

 

Mijn eigen frustraties

Ok, ik kan wel een boekje open doen over irritaties. Soms is deze reis een emotionele pressure cooker. Je zit toch met z’n vieren op elkaars ip en moet dan ook nog succesvol van A naar B komen. Ik ben wel eens zo boos geweest dat ik echt geen zin meer had om binnen 20 meter van Oscar te fietsen, ik vroeg hem om maar vooruit te fietsen. Het was een werkelijk pietluttige discussie over een filmidee. Dat realiseerde ik me ook toen ik eenmaal afgekoeld was, maar zie dan nog maar eens je snelle vriend in te halen om met de tong op de schoenen je excuses aan te bieden. 

 

Man versus vrouw

Een ander explosie moment was tijdens een onmogelijke beklimming. Ik fietste met de kinderen en kwam stil te staan. Dat betekent dat je moet wachten tot de ander je komt helpen met een zetje, anders gaat de elektrische ondersteuning niet aan. Lucy weet dan feilloos te benoemen dat papa het wel gekund had, want die is veel sterker. Ik sta dan met een oververhitte boei in veertig graden hitte mijn irritatie weg te slikken. Ik heb zelf al moeite genoeg om de fysieke verschillen tussen mannen en vrouwen te accepteren. Nog steeds vind ik zelf eigenlijk dat ik net zo veel moet kunnen als mijn vriend als het om fietsen gaat. En afhankelijk zijn vind ik ook niet echt een pretje. Fijn dat onze dochter dat er lekker in wrijft.

 

Wat is voor de kinderen een breekpunt?

De eerste ruzietjes ontstaan nu in de bakfiets, eigenlijk gaat dit altijd over eten afpakken van elkaar. Beau wordt daar steeds beter in en daar moet Lucy even aan wennen. Samen kunnen ze dan best hard krijsen en dan zit je er toch wel erg dichtbij. 

 

Fysieke ongemakken

Zadelpijn, nog nét geen blaren op je billen. Zweten. Van de fiets vallen met schaafwonden en blauwe plekken tot gevolg. Rood hoofd, geen make up, je haar blijft niet zitten. De kleine fysieke ongemakken van het fietsen. Daar stap ik nog over heen. In twee maanden hebben we wel erger meegemaakt. Lucy heeft buikgriep gehad, uiterst onhandig op de camping en ook op de bakfiets. Oscar loopt al drie weken met een open (ontstoken) wond rond. Dus niet zwemmen tijdens deze hittegolf en ik bevind me ineens in de rol van verpleegster die twee keer per dag de boel moet verzorgen. Met een flinke antibioticum kuur wordt het beter. De foto-censuur pas ik hier wel even toe. En je bent vooral voorbereid op de gevaren tijdens het fietsen, maar de kleine huis tuin en keuken ongelukken liggen met kinderen ook op de loer. Lucy viel uit het bovenste stapelbed in een hotel. Dat bracht wel wat bloed en kopzorgen in het spel.

 

De Franse keuken en de Franse wijn 

Een andere tegenvaller betreft de Franse drank en spijs. De Franse keuken heeft heel wat te bieden, maar niet in het gemiddelde restaurant onderweg. Je moet het net treffen dat je precies op het juiste punt en tijdstip ergens bent (flexibel in openingstijden zijn de Fransen ook niet) waar je terecht kan voor een uitstekende “plat du jour”. Omfietsen is geen optie. En van al het andere goede dat Frankrijk op culinair gebied te bieden heeft moet je heel wat missen, doordat de koeltas met koelelement niet toereikend is voor een fijne voorraad bederfelijke producten en je kookt op één pitje op de camping. En dan nog de wijn: een luxe natuurlijk dat je overal goede wijn kan bestellen en kopen, maar op de bakfiets neem je niet vrijwillig een extra flesje mee, die extra kilo’s haal je wel uit je hoofd. 

 

Als regelneef heb je weinig tijd voor jezelf (en elkaar)

Het nadeel van het trekkende bestaan is dat je veel aan het organiseren bent. Als de kinderen volgens Mediterraan gebruik rond half tien (als je geluk hebt) eens slapen, dan begint voor ons de routeplanning en het zoeken naar een leuke overnachtingsplek. Als er dan nog tijd over is, vul ik al snel een uurtje met het schrijven van een blog en het selecteren van foto’s. En met de landelijke dekking van 3G (ja, 3G, 4G noem ik niet eens), kost dit alles ook nog eens extra veel tijd. De routeplanning luistert nauw, want op de bonnefooi een beetje fietsen kan niet met de zware fietsen, de hoogtemeters en de beperkte actieradius van de batterij. Google maps biedt geen uitkomst, want die stuurt je gewoon het bos in. En maar kijken waar je uitkomt voor een slaapplek is met kinderen ook geen optie. Een boek lezen komt er niet echt van.

 

Bijkomen met z’n viertjes na twee weken met anderen

Ik bekijk onze doorgaans prachtige fietsdagen ook even door de negatieve bril. Na twee weken met anderen is het tijd om met z’n viertjes weer een beetje bij te komen. We fietsen van Tournon naar Le Cheylard. We fietsen eigenlijk een heel stuk dezelfde route als die we ook al met de touristentrein gezien hebben. Een hoop idiote motoren negeren het bord “Veel motorrijders hebben hier ernstige, soms fatale ongelukken” en razen ons voorbij. We komen terecht in een soort fuik van een brocante markt, waar je met de fiets niets aan hebt en waardoor alle restaurants vol zitten. En we eindigen met een lange lange klim (en missen de prachtige route “Dolce Via”) naar camping Le Cheylard. We slapen daar een paar nachten in een stacaravan. De Fransen zonder eigen wc plassen gewoon in de struiken, dat schijnt gebruikelijk te zijn.

 

Van stacaravan weer naar het echte tent werk in Balazuc

25 kilometer lang klimmen, daar begint de dag mee. We zijn zuinig met de batterijen, omdat we veel nodig gaan hebben. We belonen deze enorme klim met een lunch op de top. Zo vroeg lunchen (met wijn) wordt daarna afgestraft door uren fietsen in flinke hitte. Zodra we over de berg zijn fietsen we het drukkere toeristische deel van de Ardèche in. We komen onderweg nog ineens een onmogelijk klimmetje tegen en aan het einde van de rit vervloek ik het hele fietsplan even. Ik krijg de fiets niet meer voor of achteruit en sta zeker niet meer open voor de mooiere (maar onbegaanbare) weggetjes. Ik wil er alleen maar zijn, nog 5 kilometer in de hitte en daar dan ook nog de tent opzetten op de prachtige camping de la Falaise.

 

Hoogste tijd om hittegolf te ontsnappen in een huisje

We proberen op tijd weg te fietsen bij de camping om naar een huisje bij Les Mages te fietsen. De hittegolf maakt het fietsen een stuk zwaarder. En het kamperen ook, daarom kiezen we er voor om een week rustig (en wat koeler) in Mas de Valz te zitten. Het is hier prachtig, maar er zitten wel een miljoen muggen, dus we zien er allemaal uit alsof we waterpokken hebben. We zijn nog maar zo’n 80 kilometer verwijderd van Montpellier. Er staat al ruim 2.000 kilometer op te teller. Keerzijde is dat we ook al eens nadenken over hoe we de fietsen straks weer in Nederland krijgen, als iemand een creatieve suggestie heeft?

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.