Avonturen,  Blogs

Het sociale aspect van onze bakfietsvakantie

Na vijf weken met z’n vieren en onze fietsen, reizen wij het warme bad bij vrienden tegemoet. Heel bewust kiezen wij voor een sabbatical waar we ook afspreken met vrienden en familie. Waarom maken we die keuze eigenlijk? En is het een aanvulling of een verplichting? De sociale invloeden fietsen onze reis langzaam binnen, afspreken met vrienden en familie, maar ook regeldingen met de huurders, contact met werk en de “verplichting” van social media en whatsapp.

 

Het ritme met z’n vieren op de bakfiets

Wekenlang fietsten wij met z’n vieren van camping naar camping. We wennen net aan het “kleine” overzichtelijke bestaan met ons gezinnetje. Geen sociale verplichtingen. En dan, na vijf weken, spreken we af met vrienden. Alle afspraken waren onder voorbehoud. Als we geen zin zouden hebben of het komt niet uit in de planning, dan is het ook goed. Maar zo werkt het toch vaak niet helemaal.

 

Waarom kiezen we er voor om onze bakfietsvakantie met anderen te beleven?

Zeeën van tijd met elkaar, met de kinderen. Dat klinkt natuurlijk fantastisch, maar wij vinden het nóg leuker als we ook vrienden en familie treffen op reis. Eindelijk heb je daar namelijk ook veel tijd voor. En, zoals elke jonge ouder weet, is tijd met kinderen toch vaak een beperkt begrip. Dus twee vliegen in één klap: de kinderen hebben vriendjes om mee te spelen of een opa en oma om op te passen én je hebt (vooral als de kinderen in bed liggen) tijd om uitgebreid bij te praten, spelletjes te doen en Franse wijn te drinken. Wij merken nog een ander voordeel op: je komt als het ware ‘ín de reisbubbel even uit de de bubbel: Door met anderen te praten over wat je meemaakt, realiseer je je misschien nog wel meer hoe uniek het is wat je aan het doen bent. 

 

En wat is dan het nadeel van de sociale component?

Ineens zit je niet meer in je eigen ritme. Vanaf het moment dat je afspreekt is er toch sprake van een zekere aanpassing. Je spreekt af wat de verwachte aankomstdatum (en zelfs -tijd) is. Je overlegt. Je vraagt je af of je vriend wel echt blij is twee weken met je familie op te trekken. Je weet met boodschappen doen niet waar je de ander een plezier mee doet. Je gaat niet vroeg naar bed als je eigelijk dan pas echt quality time met vrienden hebt (nou gingen wij dat toch al nooit). Je wacht tot de douche vrij is. Je loopt niet in je blootje door het huis (mocht je daar zin in hebben). Je wast netjes af en ruimt een beetje op om de gedeelde leefruimte bewoonbaar te houden. En, in het geval van familie, val je ook snel in oude patronen en bekende ergernisjes.

 

Wat een bijzondere en waardevolle momenten creëer je!

Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het dan zou zijn als we het niet zouden doen? Als we in Australië zouden reizen en niet zouden afspreken. Ik zou het voor geen goud willen missen, deze bijzondere, liefdevolle en waardevolle momenten met onze vrienden en familie. De serieuze gesprekken, maar ook de grappen waarbij de tranen over de wangen rollen. En hoe fijn is het dat we de kinderen in de vertrouwde en zeer goede handen van grootouders kunnen overdragen om drie dagen met z’n tweeën te fietsen.

 

Waar hangen wij dan uit met vienden en familie?

Drie dagen logeren wij bij Anna en Just en hun kinderen. In een prachtige Bourgondische boerderij met natuurzwemvijver (geheel passend binnen onze emissie-vrije reis).

Vanaf daar fietsen we naar Corcelles. Naar mijn oom en tante die daar al twaalf jaar wonen. Een vertrouwde en zeer fijne plek. Een kuuroord, een restaurant, een koffiehuis. Alles kan, niets hoeft. De kinderen laten we na een weekje drie dagen daar, waar ook oma en opa gearriveerd zijn.

 

3 dagen doorstomen naar het Zuiden van Frankrijk

Oscar en ik fietsen drie dagen flink door. Dit omdat de planning van iedereens vakanties zo beter past . Zo veel kilometers kan je met de kinderen niet maken en zoveel hoogtemeters al helemaal niet. Maar ook omdat het heel fjn is even met z’n tweeën te zijn.

We fietsen van Corcelles naar Prisse, 103 kilometer. Dankzij de onbetrouwbaarheid van Google maps komen we op een steil karrepad dat al maanden lag niet gebuikt is, waar ik voor de eerste keer een val maak (helaas niet vastgelegd door mijn vriend die zich toch meer zorgen om mij maakt dan om het fotoverslag). We fietsen door eindeloze wijnvelden en slapen in een 17eeuws landhuis. Van 14 juli krijgen we eigenlijk niets mee.

De volgende dag fietsen we verder naar Lyon. 100 kilometer. Frankrijk wordt wereldkampioen. Het duurt even voor de Fransen een beetje loskomen, maar dan wordt het ook een zootje in de stad. Hele gezinnen springen toeterend in de auto. De kinderen worden met een vlag op de achterbank geplant en ook op het dak is genoeg plaats. Lopend op straat is het Frans bedeesd, maar in de auto durven ze wel een feestje te bouwen. Als wij een muur van ME tegenkomen met traangasbommen is het toch tijd om maar weer eens naar ons hotel terug te lopen.

De laatste dag is toch echt het taaist. 114 km, met een grande finale van 400 hoogtemeters in de laatste 4 kilometer. Elke 100 meter staan we hijgend bij te komen. De beloning is groot: een prachtig uitzicht en onze twee kinderen, mijn moeder en haar man.

 

Het romantische idee van samen fietsen moet ik toch nuanceren

“Heerlijk met z’n tweeën, romantisch, lekker dineren, op een terrasje in de zon zitten”. Dit beeld strookt niet helemaal met de werkelijkheid. We fietsen zwetend bergen op, we kibbelen over de route, we zijn chagrijnig door de hongerklop, we zijn moe en ik heb zadelpijn. Maar het is ook cool om dit samen te doen, om 320 kilometer in drie dagen te fietsen, de berg te bedwingen. En natuurlijk lunchen we uitgebreid en is de ongestoorde nachtrust goud waard. Een niet zo doorsnee vorm van romantiek.

 

Wat valt er dan eigenlijk tegen?

Mijn verhalen zijn optimistisch. Eigenlijk loopt alles ook op rolletjes. Toch valt er echt wel eens wat tegen, lees dat in mijn volgende blog.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.