Blogs,  Kijkje in mijn gedachten

Het bakfiets imago

Herkenbaar is de gezonde tegenzin om “aan de bakfiets te gaan”. Het imago van bakfietsmoeder vind ik persoonlijk niet het meest sexy imago dat er bestaat en daarnaast zijn ze meestal ook nog hartstikke irritant op het fietspad of het stoplicht. En in het geval van een elektrische bakfiets: ze rijden ook vaak veel te hard op plekken waar dat misschien een tikje asocial is. En oh ja, die bakfietsen staan ook altijd in de weg bij de stalling.

 

Bij de bakfietsclub

Maar ja, inmiddels horen wij ook bij die “zij”: de bakfietsclub. Het was niet langer tegen te houden. Zonder auto in de stad met twee kleine kinderen is een vervoersmiddel dat jou en je boodschappen makkelijk van A naar B brengt wel prettig. En ik moet nu toegeven dat ik (het klinkt een beetje dramatisch) mijn leven zonder niet meer voor kan stellen.

 

Ik fiets iedereen er uit

Wat een vrijheid hebben wij hierdoor gekregen. Ik spring op de elektrische bakfiets en fiets moeiteloos met twee of drie kinderen tien kilometer (of 32 in het geval van IJmuiden). Ik cross naar de Ap en laad lekker veel boodschappen in. Niets geen gedoe bij het stoplicht, met de elektromotor ben je als eerste weg en ook met een flink gewicht in de bak is een brug op de gracht weinig moeite. Parkeren met je auto in het centrum kan best lastig zijn, maar wij parkeren onze Urban Arrow gewoon voor de deur. Iedereen mag zich blijven opwinden over dat imago, maar I am proud to be one of them.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.