Blogs,  Do's and dont's,  Kijkje in mijn gedachten,  Praktische info

De twijfels krijgen ruimte in mijn hoofd

In de regen, berg op met een accu die leeg vliegt, vermoeid, uren op internet (als dat er is) naar een accommodatie zoeken die na een reservering toch niet te boeken blijkt te zijn. Er is een moment van grote twijfel als ik op de bakfiets langs een comfortabele camper fiets.

 

Part of the deal

Ik had echt niet verwacht dat het alleen maar leuk zou zijn. Deze manier van reizen brengt ook wat hobbels met zich mee. Tot nu toe waren er daar nog maar weinig van. Het is een beetje als een project, maar dan met je vriend als mede projectmanager. Dat gaat eigenlijk heel goed. Het fietsen is nog fijner dan ik had verwacht. Maar bergetappes horen er ook bij. Geen restaurants of koffie tegen komen onderweg ook. En een miserabel campinkje op zijn tijd ook.

 

De bergetappes met een Urban Arrow

Ok, de elektrische bakfiets is niet gemaakt om in de bergen te fietsen. 8% stijgen kan wel, maar het moet niet eindeloos door gaan. De fietsen zijn gewoon te zwaar om soepel omhoog te komen. Gelukkig helpt de elektromotor je nog een beetje, maar als je stil komt te staan krijg je de fiets alleen nog maar met z’n tweeën duwend omhoog. En als de batterij leeg is, heb je een probleem (gelukkig hebben wij twee batterijen per fiets, daar ben ik elke dag blij mee).

 

Zoektocht naar een geschikte overnachtingsplek

Ineens lijkt me die camper toch een aantrekkelijker idee. Ik fiets in de regen en zie hem staan langs de kant van de weg. Altijd een huisje bij je, met een droog bed. Genoeg ruimte voor je boodschappen. Je eigen wc-tje. Het zoeken naar een leuke camping op internet is moeilijker dan verwacht. En als Airbnb je boeking achteraf weigert, omdat je na drie pogingen nog steeds een foto van je rijbewijs van te weinig kwaliteit hebt, dan heb je het wel gehad. Hopelijk vinden we in rankrijk een mnier waarop we wat relaxter op leuke plekken aankomen.

 

De vraag over de ervaring van de kinderen raakt me

Ik kan de tegenvallers prima relativeren. In een auto (of camper) heb je dit soort dingen ook. Vliegen naar Australië met twee kleintjes is ook best een uitdaging (zeker de jetlag die daarop volgt). Maar ja, hoe voelen zíj zich? En hoe hadden ze zich in het andere scenario gevoeld? Ik probeer te observeren en te vragen wat ze er van vinden, maar ze zijn te klein om daar echt een mening over te hebben. Tijdens het inpakken koop ik Lucy’s ongeduld wel eens af met een ijsje, maar dat lijkt me normaal. Ik merk dat als ik zelf in een dipje beland, ik ga twijfelen over de kinderen, maar dat is eerder projectie van mijn eigen twijfel, dan dat er met Lucy en Beau iets aan de hand is. Het is een cliché, maar ons geluk is hun geluk.

 

En wat is voor mezelf eigenlijk goed?

Ik kan er hard om lachen als ik met een knalrode kop boven op die berg aan kom. De eerste zweetdruppeltjes parelen over mijn rug. Het is toch een overwinning als je bovenaan komt. Maar ik merk nu in de “rustdagen” dat ik best moe ben. Dat de rust mij en de anderen goed doet. Ik moet bij die vermoeidheid natuurlijk ook meerkenen dat we de weken voorafgaand aan vertrek geen enkele nacht normale nachtrust meer hebben gehad en echt heel druk waren. Ik geniet zo van deze reis dat ik diep van binnen wel voel dat dit de juiste keus was, maar zo nu en dan is er ruimte voor twijfel in mijn hoofd.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.