Avonturen,  Blogs

De Franse reacties op onze Urban Arrow

 

 

Frankrijk. Een land binnen de EU. Slechts twee landsgrenzen verwijderd van Nederland. Exotische reizigers zijn we dus niet, maar onze bakfietsen kun je hier wel exoten noemen. Zo exotisch, dat een oude Franse boer kijkt alsof er een UFO door zijn graanland vliegt. Hoe reageert de Fransman op onze elektrische bakfietsen? En hoe vergaat het ons deze week?

 

Het vertrekpunt is Amsterdam. Ja, met de fiets

De meest gehoorde reactie is toch wel dat men verwacht dat we nog ergens een auto geparkeerd hebben (dat lijkt mij dan eerder een autobus, want een bakfiets is 2,60 meter lang). Maar als we de hele santenkraam op de camping uit de fietsen laden is men  snel overtuigd dat er nergens een bus staat te wachten op ons. 

 

“Zoek je zo’n zelfde fiets als deze? Die zag ik net rijden”

Ik stopte ergens om op mijn telefoon te kijken waar de supermarkt was, Oscar was al op weg naar ons huisje. Er stopte een auto precies naast me. Ik keek wat geïrriteerd, omdat ik vond dat hij niet perse bovenop mij hoefde te parkeren. Maar deze behulpzame man wilde mij alleen vertellen dat ik niet hoefde te bellen naar mijn familie op die andere gekke fiets, want die had hij net zien rijden: “Ze gingen die kant op”. Eenmaal bij de budget supermarkt op een verlaten stadion-terrein gearriveerd, werd ik aangesproken door twee lammige zwervers over de fiets. Ze volgden me zelfs de supermarkt in om me te vertellen dat ik de fiets beter op slot moest zetten. Dit was vast goed bedoeld, maar ik sprintte mijn rondje door de supermarkt om toch zo snel mogelijk weer buiten te zijn, alwaar ze toch uitgebreid het slot bestudeerden.

 

De Fransman is niet erg expressief

Eigenlijk stopt iedereen om wel even te kijken. Onze fiets-collega’s hebben honderd vragen. De Fransman kijkt het vaak even aan (het liefst als we zelf niet in de buurt zijn, horen we achteraf). Maar de reacties zijn toch vaak “magnifique” en er worden foto’s gemaakt om anderen te laten zien. De kinderen trekken ook veel bekijks. Want ook kinderen komen bij de vergrijzende bevolking op het platteland niet meer in grote getale voor. Lucy wordt dus overal volgestopt met lolly’s, koekjes en ijs “En ook nog één voor onderweg”. 

 

En waar krijgen we die koekjes dan?

Niet alleen Lucy is blij met de koekjes, ook haar ouders, want we fietsen heel wat calorieën weg deze week. In vier fietsdagen fietsen we bijna 300 kilometer. Gelukkig altijd wind mee, zonder regen, zonder buikvirussen en niet al te veel fietspech.

 

Geschiedenis van de graanschuur van Frankrijk

Na weer hele fijne relaxdagen in een huisje met de liefste eigenaren die bier met ons drinken en onze wasjes draaien, stappen we de fiets weer op. We fietsen van Toul naar Grant. Dit is de zogenaamde “shortcut” en de kanttekening is dat er weinig te zien is en dus ook weinig overnachtingsmogelijkheden. Gelukkig hebben wij een chambre d’hótes (B&B) weten te reserveren. Na inderdaad kilometers en kilometers door de saaie graanvelden arriveren wij bij oma Monique. Zij is nog net niet zo oud als de Romeinse mozaïeken die in dit dorp te bezichtigen zijn, maar er is wel al sprake van flinke geschiedenis. Ze praat ongeveer 300 woorden per minuut en dit is voor mij reden om even mijn snor te drukken en haar aan Oscar over te laten (met zijn beste Frans). Maar wat een vriendelijke dame en veel Franser dan de soep en de kusjes van deze Française gaat het niet worden. 

 

“Mama, je hoofd is rood”

Na 1 nachtje onder de kanten lakentjes in onze b&b klimmen we naar Langres. 850 meter stijging in deze etappe is niet echt een pretje met de bakfiets. In het eerste bospad moet de fiets al omhoog geduwd worden. En op een ander stuk vecht ik scheldend tegen de verzuring in de benen (maar ik scheld natuurlijk niet met mijn kinderen in de bakfiets). Lucy blijft maar vragen stellen en ik ben echt niet meer in staat tot antwoorden. Gelukkig word ik aangemoedigd met “Hop, paardje, hop” en als dat niet werkt concludeert ze: “Mama je hoofd is helemaal rood”. Fijn, kinderen. Het laatste stuk is vlak, langs een kanaal met vele sluisjes. En deze lange etappe wordt ‘s avonds beloond met prachtig uitzicht vanuit de tent op Camping navarre en eindelijk de echte verfijnde Franse keuken en een fles chablis. 

 

Slapen als een ridder op het kasteel

We hebben een goede start met bakkies bij onze zorgzame camping-buren met caravan (en dus koffiezetapparaat). De route van vandaag leidt ons langs kanalen en kastelen. Zelf overnachten we op Kasteel de Rosières. Een zeer charmant (authentiek vooral) door de eigenaar zelf gerenoveerd kasteel. Met een kamer boven de oude paardenstallen. Dat maakt ons meer knecht dan ridder denk ik, maar dat maakt voor het verhaal even niet uit.

 

Een record vertrektijd

Nog nooit zo vroeg op pad geweest als vandaag, maar er staat dan ook 76 kilometer in de planning. Al voor 10 uur fietsen we weg en met de lunch hebben we al bijna 50 kilometer achter de kiezen. Het zwembad van het geboekte hotel lonkt al, maar helaas, onze eerste lekke band is een feit. Gelukkig weinig gecompliceerd en snel geplakt. En het goede nieuws: de eerste 1.000 (!) kilometer staat op de teller. Een beetje flauw dat je daarna je teller weer op 0 moet zetten. Ander goed nieuws: we verruilen het gouden land (ja, inderdaad, al die gemaaide graanvelden zien er door de zon goudkleurig uit, maar het klinkt indrukwekkender dan het is) voor de groene wijnvelden.

2 Comments

  • Bas en Sab

    Hi Els & Os,
    Leuk om jullie reiservaringen te lezen. Mijn vader en z’n vrouw hebben inmiddels half Europa rond gefietst (maar dan op sportfietsen en zonder kids). Die ouwe van me is bijna 80 dus jullie kunnen dit nog heel wat jaartjes doen :-). Hier alles goed wij hebben het kamperen ontdekt; echt leuke vakantie gehad en gaan zelfs een tent kopen. Veel plezier nog en je weet wat ze zeggen “het leven is te kort om slechte wijn te drinken” santé !
    Liefs Bas/Sab

    • Elsbeth

      Lieve Sabbas,
      Wat een leuke reactie! Volgend jaar staan wij dus ook met jullie op de camping. Ik hoop dat ik je vader na kan doen op mijn 80ste (en os 90, haha, dat wordt wat de tent in en uit).
      Liefs uit Frankrijk

Laat een reactie achter op Elsbeth Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.